Trudne początki...Oman cz.2

Wiem, wiem, wiem! Zasługuję na srogą chłostę. Kajam sie i przybywam z przeprosinami i usprawiedliwieniem.

Po pierwsze tyle się dzieje w samym Dubaju. Kilka dni temu miesliśmy pogodę jak z najlepszego horroru! Gęsta mgła, zero słońca i deszcz cały dzień. Często to się nie zdarza więc uwieczniłam na kilku fotkach.
świętowaliśmy też 41 urodziny UAE. Będzie relacja.

Po drugie rewolucja w zyciu zawodowym. Wcześniej narzekałam, że dużo pracuję? Hmm. Może nie będę zdradzać ile czasu spędzam ostatnio w biurze.... Będę wstrętną samochwałą i pochwalę się w jednym z przyszłych wpisów.

http://www.dreamstime.com/stock-photos-too-much-work-image13609063
Tak wyglada moje biurko!

Już się nie gniewacie prawda;)?

Wracając zatem do Omańskich trudnych poczatków. Po obfitującej w ciekawe wydarzenia podróży zostałam odebrana przez mojego omańskiego przyjaciela. Myślicie, że na tym koniec emocji dnia pierwszego? No też tak myślałam ;)
Po kilku godzinach, wielu wymieniowych myślach, kilku przywołanych wspomnieniach, po smacznej kolacji, odebrałam samochód i pojechałam na lotnisko odebrać brata.

Lotnisko pełne, ludzie spiący wewnątrz i na zewnątrz. żadnego wolnego miejsca, żeby przykucnąć. Postanowiłam zatem czekać w samochodzie. Mimo, iż 3 nad ranem temperatura wysoka, wilgotność jeszcze większa. Włącze nawiew na moment - pomyślałam. Kołatało mi się gdzieś: klima, radio, bez włączonego samochodu - nie nie nie! No ale przecież nawiew to nie klima, nic się nie stanie. Jak pomyślałam, tak zrobiłam. Przyjemnie się odpoczywało...owiewana zimym strumieniem powietrzem, z muzyką...czas szybko minął.
Samolot wylądowal. Brat przyjechał.

Pakujemy bagaże, wsiadamy do samochodu...uruchamiam samochód i....nic. Próbuje raz jeszcze....rzęzi, rzęzi i ...nic. Próbuje kilkukrotnie, kicha. ściemniać i mówić, żem wyborowym kierowcą, nie będę. Tymbardziej na wewnętrzu samochodów się nie znam. Rozróżniam na podstawie rozmiaru: duży vs mały, koloru, tego czy jest lub nie jest to jeep. ;))

I tak próbując uruchomić ten dziwny pojazd  przemyka przez moje myśli „akumulator!!!! tak to musi być akumulator„ !!!
 „kurde, ale wstyd. Przecież do K. (omański przyjaciel) nie zadzwonię, bo pęknie ze śmiechu i do końca życia będzie mi to wypominał„
Co zrobić....Co zrobić....Co zrobić....

Zadzwonię po pomoc drogową, skasują nas jak za złoto...
Co robić, co robić...

W  końcu genialna myśl, przebiła się przez kłębowisko paniki!
Taksówkarz!!

http://members.virtualtourist.com/m/p/m/1b8e88/
To nie Ali niestety ;) Ale podobny!!

Podchodzę do pierwszego napotkanego taksówkarza i mowię „problem car. you help me please?„ Omańczyk bez spoglądania na samochód stwierdza „battery„ - już wtedy chciało mi się śmiać, aczkolwiek sytuacja  była jeszcze dość napięta.

Podeszliśmy do naszego samochodu, dołączył do nas inny muskacki taksówkarz (młodszy, z pełnym uzębieniem, ale rownież bez znajomości angielskiego) otworzył klapę i stwierdził.
BATTERY DEAD.

grrr!! chciałam się ukatrupić za swoję wlasną głupią, najgłupszą, głupotę!
No ale nie było czasu, trzeba bylo reperować naszą brykę.

Taksówkarz Ali całkowicie poświęcił się naszemu zdechłemy akumulatorowi. Zapakował nas do swojego samochodu, zabrał do dzielicy części samochodowych gdzie kupił (targował się przy tym przecudnie) nowy akumulator. W między czasie wymownym spojrzeniem, butelką zimnej wody i jeszcze wymowniejszym „okej?„ dbał o nasz spokój i wewnętrzny komfort.

Z nową baterią i nowym przyjacielem Alim wróciliśmy na lotnisko, gdzie stał nasz samochodzik. Mimo, iż Ali bardzo chciał i bardzo się starał i niemal caly wpakował się pod maskę samochodu, okazało się, że akumulator, który nabyliśmy nie pasuje....

Problem? No problem!!!

Podładowaliśmy naszą zdechłą baterię i kolejny raz pojechaliśmy do sklepu, w którym robiliśmy zakupy. Tym razem wymiana akumulatora przebiegła bez szwanku.
Jeszcze tylko jazda próbna wykonana przez Ali’ego, i samochód jak nowy.

Jak pisałam w poprzednim poście: edukacja kosztuje za głupotę trzeba płacić. Za moją nierozwagę (tjaaa, nazwijmy rzecz po imieniu: głupotę) zapłacilam dość słono.
Nie dość, że akumulator najtańszy nie był, trzeba było zapłacić Ali’emu za „robociznę„.
W pełni zasłużył :)
Spędził z nami kilka godzin. Kiedy szef dzwonił, informując o czekajacym kliencie, Ali z wielką gracją ignorował to szefa, to dzwoniący telefon. No i jakby nie było jeździł tu i tam, wodę podawał...na koniec pomógł nam wyjechać z tego „Samochodowego końca świata„

Kosztowna ale piękna lekcja! Ali pokazal nam to co bardzo lubię w Arabach. Gotowość do pomocy, nawet kosztem swojego dnia, swojej pracy. I łatwość z jaką im to przychodzi. Nie trzeba pytać i prosić. Oni zatroszczą się o wszystko.

Do tego historia ta była przedmiotem naszych żartów do końca wyjazdu. Nowy akumulator miał roczną gwarancję więc można było szaleć ;)))

Poświęcilibyście pół swojego dnia, żeby pomóc turystom w potrzebie?

Mieliście kiedyś taką sytuację  :)?

Pozdrawiam Was cieplo

Znacznie juz madrzejsza Aneta ;))