Codzienność...zakupy

Będzie o zakupach. Nie, nie! Tym razem nie o centrach handlowych a o ...dostarczaniu zakupów do domu, z ang. tak zwane delivery.

Delivery jest bardzo ważnym słowem w Dubaju ;)))

Ale od początku..

Jeśli czytaliście książkę Orhana Pamuka "Istanbul. Wspomnienia i miasto" to wiecie, że  jeszcze kilkanaście lat temu, kobiety, panie domu nie opuszczały swoich apartamentów z byle powodu, a zakupy spożywcze robiły przez ...okno :)!

Tradycyjna turecka architektura

Pamuk opisywał jak to kobiety wkładaly listę sprawunków do wiklinowego koszyczka. Na przywiazanej linie spuszczały koszyk z okna. Sklepikarz, z pobliskiego sklepu, (którego ulubioną czynnością, prócz sprzedawania oczywiście, jest przycupnieęcie przed wejściem, popijanie tureckiej herbaty, pogaduchy i obserwacja otoczenia) zerkał na listę zakupów, wkladał sprawunki do środka. Pociągnieciem liny dawłl znać pani domu, że koszyk gotowy. Czasami w koszyku sklepikarz znajdował pieniądze, czasami przez tydzień zapisywał skurpulatnie na skrawku papieru wszystkie sprawunki, a pod koniec tygodnia pan domu przychdził uregulowac płatności.

Czyż to nie jest lepsze niż zakupy online, konta bankowe, pay pale, karty kredytowe, przesyłki które nigdy nie docierają;)))?

Wiele razy włóczac się po Stambule marzyłam, żeby zobaczyć taki opadający z okna wiklinowy koszyczek. Nie miałam szcześcia niestety.

Pewnego dnia wybrałam się do bardzo niezwykłej miejscowosci zwanej Cumalikizik. Wioseczka malutka, w niedalekiej odleglosci od Stambulu, w której możemy poczuć jak żyli Turcy kilkadziesiat lat temu. I to wlasnie tam, włóczac się wąskimi uliczkami w pewnym momencie spostrzegłam koszyk na linie, zjeżdżający z okna! Jakaż była moja radość! Przystanełam nie chcąc stracić nic z tej niesamowitej sceny. Było dokładnie jak Pamuk opisywał. Sklepikarz podszedł, zabrał liste, wrócił ze spraunkami, szarpnął za linę, krzyknął coś i koszyk powędrował w górę.

Jak to wyglada w Dubaju? Trzeba by długą linę, żeby koszyczek z wieżowców spuszczać ;).

W Emiratach, jak i na całym Bliskim Wschodzie, dostawa do domu jest na porządku dziennym. Co kilka kroków sa małe hinduskie/pakistanskie sklepiki, które gdy się zadzwoni, w przeciągu kliku minut dostarczają pod drzwi wszystko czego dusza zapragnie. Nie ważne czy to będą 2 pomidory, czy jedna czekoladka, czy spore zakupy.

Pamiętam jak na początku miałam duże opory, żeby dzwonić i prosić o jakieś drobne rzeczy. 

I chyba byłam jedyną osobą w Dubaju z takimi rozterkami ;)

Tymczasem, to jest normalne :)

Gotujesz obiad, zabraknie ci ziemniaka - dzwonisz. Ziemniak za 5 min pod drzwiami ;)

Sklepiki takie nie naliczają dodatkowych opłat. Nie ma minimalnej kwoty zamówienia. Oczywiście napiwek jest zawsze mile widziany ale również nie jest to obowiązkowe.

http://www.telegraph.co.uk

 

Rowery w Dubaju nie są popularne. Czasami kogoś się zobaczy w parku, przy plaży, ale nie na ulicach. Tymczasem Panowie dostarczający sprawunki jeżdżą na rowerach!

Podoba Wam sie taki pomysł?

Ciekawi mnie dlaczego np. w Polsce taki system się nie przyjął. Oświećcie mnie :)

Do nastepnego!