Dubaj da się lubić

Witajcie, 

wracając dziś z pracy pomyślałam sobie "Dubaj da się lubić".

Już się tłumaczę :)

Nie pałam głęboką miłością do tego miasta. Nasz "związek" zaczął się dość niespodziewanie i burzliwie.

Już w drodze do Dubaju, a tak właściwie to podczas przesiadki w Kijowie mój bagaż został okradziony.Winę zwaliłam na Dubaj - no bo przecież tu zdążałam.

Potem przyjazd, pierwszy szok i ogromne...zdegustowanie.

Panujący wszędzie podział na bogatych i całą resztę, np:

- parking dla bogatych osobno

- złoty przedział w metrze 

- 5 gwiazdkowe kino

- snobistyczne dzielnice, gdzie bez LV czy DG w ręku jest się nikim

- 7* hotele

Ten przepych w zderzeniu z ogromną biedą i wyzyskiem tych najuboższych utwierdzały mnie tylko w przekonaniu, że nie zostanę tu ani dnia dłużej niż przewiduje to mój kontrakt.

Kolejnym wrażliwym punktem był stosunek lokalnych mieszkańców do przyjezdnych, jak i również stosunek imigrantów pomiędzy sobą. Arabowie nie trawią Pakistańczyków, Filipińczyków, Hindusów. Filipińczycy nie lubią Arabów... i tak dalej, i tak dalej...

Fakt, że wszystko tu jest plastikowo-metalowo-aluminiowo-SZTUCZNE! Zero natury (nie licząc pustyni).

Krótka historia, okrojona kultura...takie..ładne opakowanie a w środku pusto.

Na dodatek potworne temperatury panujące w lecie, które uniemożliwiają normalne funkcjonowanie.

Starałam się nie myśleć o mojej ukochanej Turcji i Stambule, gdzie co wieczór chodziłam nad Bosfor, gdzie na każdym rogu można dostać szklankę świeżo wyciskanego soku z owoców, czy kupić sobie jedną ostrygę! Gdzie do pracy płynęłam promem, owiewana rześkim powietrzem, popijając gorzką herbatę w towarzystwie krzyku mew. Gdzie każda kostka brukowa, każda ściana, każdy meczet krzyczy historią. Gdzie można włóczyć się bez końca pnącymi się na siedmiu wzgórzach uliczkami.

Oj nie było łatwo :)

 Tak czułam przez wiele długich miesięcy.

Wszystko to co wymieniłam dalej jest aktualne, aczkolwiek na Dubaj trzeba spojrzeć inaczej.

 Po długim czasie doceniam postęp jaki dokonał się w tym mieście. Często wspominam Wam, że jeszcze 40 lat temu, jeżdżono tu na wielbłądach a teraz jest to jedno z najnowocześniejszych miejsc świata.

Zobaczcie...

autor: Helen Slater, Dubaj, World Trade Center 1979

a tak wygląda 33 lata później

Od lewej: Burj Khalifa, Emirates Towers i World Trade Center

(wybaczcie jakoś tego zdjęcia ale robione na szybkiego podczas prowadzenia samochodu :D)

Wydaje mi się, że niewiele przywódców było by w stanie tak poprowadzić rozwojem swojego miasta, kraju. Mając nawet takie środki finansowe jakimi dysponuje Dubaj.

Tak zwany: Dubajski Manhatan

Podoba mi się, że Dubaj jest otwarty na imigrantów. Ok, nie czarujmy się, że robią to z dobroci serca, bo to nie Emiratczycy pocili się budując te drapacze chmur, tylko imigranci z najbiedniejszych państw, często paskudnie wyzyskiwani. Mimo wszystko, nawet Ci najubozsi mogą znaleźć tu swoje miejsce i w miarę godnie żyć.

Co się z tym łączy, to wielokulturowość. Ostatnio na stronie rządowej wyczytałam, że w Dubaju mieszkają imigranci z 203 krajów! To tak jakby będąc w Dubaju odbywać podróż dookoła świata.

Tyle kultur, tyle historii, tyle języków, tyle możliwości!

Kolejnym dużym plusem dubajskim jest bezpieczeństwo. Prawo islamskie jest tak surowe, że raczej nikt nie chce działać przeciwko, w związku z tym jest naprawdę bezpiecznie.

Zapomnijcie o kieszonkowcach, nie ma żebrzących (zabronione przez islam), wracając nocą do domu, nie trzeba się oglądać przez ramię. Nawet taksówkarze są w miarę uczciwi  ;) Coś co może wywołać trochę kontrowersji, to fakt, że popieram politykę państwa w sprawie zdrowia imigrantów. Nikt, kto jest chory (głównie mowa tu o wirusie HIV i chorobach zakaźnych ) nie może zostać mieszkańcem Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Jest bardzo dużo policji, straży, ochrony, aczkolwiek nie rzucają się w oczy.

Miasto jest CZYSTE! Jest czyszczone, wręcz szorowane codziennie! Stacje metra lśnią. Na ulicach nie znajdziecie walających się papierów ani reklamówek.

Pogoda i słońce 365 dni w roku! Prócz nieznośnego lata, które trwa od mniej więcej maja do połowy października, pogoda jest cudowna. (wychodzi na to, że pół roku :D)

Dzisiaj uznaję, że lato się skończyło :) spacerując wieczorem, mimo wysokiej temp. + 35C, czuć było przyjemny, lekko orzeźwiający wiatr. Wilgotność spadła.

Bliskość pustyni, która dla mnie ma wyjątkowe znaczenie.

Dla osobników takich jak ja, czyt: nienawidzących zimy, jest to raj :) Dodając do tego bliskość czyściutkiej, piaszczystej plaży....aajjj, no co więcej mam powiedzieć :)))

Świetna lokalizacja do dalszych wojaży

Tymczasem dla mnie największym atutem Dubaju jest możliwość kariery. Dla tych, którzy dopiero co zaczynają jak i dla już bardzo wykwalifikowanych specjalistów, Dubaj jest świetnym miejscem. Wystarczy odrobina cierpliwości, ciężkiej pracy, i po kilku latach będą widoczne wymierne efekty i możliwość pracy w każdym państwie. 

Trzeba wspomnieć też o braku podatków..no oficjalnie nie ma, ale są za to inne opłaty (innym razem napiszę)

I tak właśnie dzisiaj idąc spacerkiem z pracy do domu, rozmyślając o tym i owym, pomyślałam sobie "Lubię Dubaj" :)

Ktoś ostatnio słusznie zwrócił uwagę, że zawsze pokazuję Emirates Towers i okolicę :D
Tak, bez bicia się przyznaję, że lubię te wieżowce. 
Prócz tego to jest moja okolica.
Na tym zdjęciu, możecie zobaczyć: siedzibę główną naszej firmy, nasze dwie filie, biuro i moje mieszkanie :D
W związku z powyższym 90% czasu spędzam w tej właśnie okolicy :)


Dobrej nocy Wam życzę :)