Afrykanskie wspomnienia...dziennik podrozy

Niekowe nauki.

Kilka dni temu piszac o malarii naszla mnie nieodparta ochota by podzielic sie z Wami moja afrykanska-malaryczna przygoda. Nie wiem tak do konca, czy to normalne, ze na forum publicznym obnazam czasem swoja glupote. Pisze to chyba sama dla siebie, zeby przed kolejna podroza zaczerpnac nauki ;)

Rok 2007, Sahara Zachodnia, Dakhla

http://photosmaroc.net/image/1818-route-de-dakhla

Kamping w Dakhla.

Wynajelam komnate, mam materac i prad do godziny 22:00. Za ogrodzeniem Ocean Atlantycki i 30 cm muszle o finezyjnych ksztaltach. Uwielbiam taka pogode, jest goraco ale sucho, idealny klimat dla mnie. Oddycham gleboko afrykanskim powietrzem i ciesze sie kazdym ziarenkiem piasku, kazdym promieniem slonca, kazdym lykiem przeslodzonej herbaty. Popoludniami siadam przed drzwiami i w swietle zachodzaacego slonca czytam Heban, Kapuscinskiego. Moj sasiad, 70 letni Holender mieszka tu od 5 lat. Czasami zaprasza mnie na szklaneczke zielonej herbaty.

Zapada zmrok. Pora na wieczorna toalete. Prysznic, zimna woda jest darmowa, za ciepla wode trzeba zaplacic. Swiadoma zagrozen czyhajacych w wodzie kranowej, twarz i zeby myje uzywajac wody butelkowej. Dzisiaj wieczorem podczas mycia zebow wylaczyli prad, w ciemnosci przewrocilam butelke. Zabraklo mi doslownie na ostatnie plukanie.

 Jak tak szybko wyplucze buzie woda z kranu przeciez nic sie nie stanie, 5 sekund I po sprawie!

W nocy obudzil mnie przejmujacy bol. Pol twarzy opuchniete, ledwo moge ruszyc szczeka.

Zapalenie dziasla – stawiam sobie diagnoze.

Wsciekla na siebie, ze pozwolilam lenistwu wziac gore nad rozsadkiem, siegam po antybiotyk, ktory ze soba przywiozlam.

Mija 8h, dalej boli, nie moge spac, nie moge jesc, jestem obolala. Mija 16h, zadnej poprawy a wrecz mam wrazenie, ze jest gorzej. Po 24h zaczynam odczuwac wielki niepokoj. Mija kilka dni, niemal zmarnowanych przez bol, zanim odczuwam poprawe.

W miedzyczasie przyjezdza Maciej z ekipa, ktorzy zabiora mnie do Mauretanii. Zamiast cieszyc sie ze spotkania Polakow, siedze cicho z opuchnieta buzia. Wszystko przez kilka mililitrow wody kranowej.

Maciejowy samochod, czasami zapadal sie w piasek :)

W Mauretanii, po kilku dniach odczuwam ulge, antybiotyk zaczyna dzialac. W Nouakchott zegnam sie z ekipa, oni jada na poludnie, do Mali. Ja zostaje w Mauretanii. Na poludnie od stolicy zaczynaja sie tereny gdzie zagrozenie malaria jest wysokie. Nierozsadnie jest podrozowac bez tabletek.

http://ds-lands.com/photo/nouakchott/09/

Nie planuje jechac na polnoc. Chce pobyc na pustyni, chce pojechac na polnoc do oaz, w ktorych byl Kapuscinski, w zwiazku z tym nie biore tabletek antymalarycznych

Maur, ktory na totalnym pustkowiu pojawil sie nie wiadomo skad!

W Nouakchott nocuje w przepieknym kampingu. Wielki otwarty namiot, mnostwo materacy przypadkowo rozlozonych to tu to tam, nad kazdym wisi moskitieria. Przy kazdym materacu jest talerz i kubek wykonany z muszli wyrzuconych przez Atlantyk. Sporo turystow, wieczorne rozmowy przy malej lampce, bol dziasla zniknal. Znow czuje, ze zyje! Jestem w Afryce! Podrozuje i zapisuje w pamieci najdrobniejsze szczegoly. Ciagle zazywam antybiotyk, mimo iz czuje sie dobrze, nie mam apetytu, nic nie przechodzi mi przez gardlo. Nie martwi mnie to ani troche, dobra okazja do zrzucenia paru kilogramow.

Czas pedzi, pora ruszac w droge powrotne, ostatnia noc w Nouakchott, jutro kilkanascie godzin w autobusie I dotre do Nouadibhou, z ktorego ruszac bede znow do Sahary Zachodniej, a stamtad do Maroka. Rano budza mnie pierwsze promyki slonca. Wstaje i nie bardzo wiem co sie stalo, bo cale nogi, rece, twarz mam w czerwonych kropkach, ktore swedza niesamowicie. Panika, bo chyba cos zlapalam, przez glowe przelatuje mi rozne choroby. W pewnym momencie slysze kolo ucha bzzzzzzzz…komar.

Port w Nouadhibou

W nocy komary zrobily sobie ze mnie uczte. Odczuwam wielka ulge, ze to tylko komar, zadna ospa, odra ani nic takiego, pakuje wiec plecak i ruszam szukac autobusu, ktory zabierze mnie na polnoc.

Jedzenie mauretanskie, zwlaszcza po tym jak na kempingu zobaczylam miske ryzu przeznaczona na obiad dla turystow, na ktorej glebilo sie dziesiatki karaluchow, nie bardzo mi smakuje. Kupuje wiec jakas bulke i zjadam w autobusie.

Pozna noca docieram do NDB, wynajmuje miejsce do spania na 4h i rano ruszam na poszukiwanie kogos, kto zabierze mnie do Dakhla w Saharze Zachodniej. O transport nie jest latwo. Nie ma autobusow, tylko busiki, ktore jezdza tylko wczesnie rano, przed wschodem slonca i pozno wieczorem. Wlasciciel kempingu pomaga mi zalatwic transport. Bus, ktorym podrozuje powinien czuc sie nobilitowany, ze nazywam go BUSEM. Jest to silnik I kilka skleconych blach, ktore jakos tam sie trzymaja. Nie ma foteli. Ba! 1/3 tego pojazdu zajmuja pakunki, katrony, pudla, jedzie z name tez koza. Procz tego jest 10 pasazerow. Jedni stoja, jedni siedza, kazdy stara sie znalezc w miare wygodna pozycje, bo podroz trwa ok 20h. (O samej podrozy z NDB do Dakhla bedzie osobny wpis)

Port w Nouadhibou

Po ponad 20h docieram do Dakhla, jestem wykonczona, nie czuje tylka, nie czuje zadnej czesci ciala. Zasypiam kamiennym snem. Nastepnego dnia budze sie pozno, bo okolo godziny 10tej. Maly sklep, w ktorym mozna kupic podstawowe rzeczy, tuz kolo kempingu jest zamkniety. Pierwszy raz od kilkunastu dni jestem glodna. Jako, ze chcialabym zalatwic przy okazji bank, moze pojsc do kafejki internetowej, ruszam do miasta.

Prawda, ze trzeba miec nie lada fantazje, zeby sobie taki plot zafundowac :)?, NDB, Mauretania

Jest upalnie, poludnie, skwar sie leje z nieba. Czy wspominalam, ze uwielbiam taka pogode? Po 2h docieram do miasta. Zachodze do przydroznego baru, zamawiam rybe I herbate, potem robie male zakupy zywnosciowe. Wchodze do banku. Stoje w kolejce do kasjera, kiedy nagle czuje, ze cos jest nie tak. Zle sie czuje, bardzo zle.

Kolejne wspomnienie, to mnostwo ludzi dookola mnie. Tylko dlaczego leze na podlodze? Jestem mokra od potu i jest mi przerazliwie zimno. W tej sekundzie, bez zadnego zastanawiania sie co sie ze mna dzieje, w glowie dudni jedno slowo MALARIA, MALARIA, MALARIA, MALARIA!

Dalej sie trzese, juz nie wiem czy ze strachu czy z zimna. Ktos podaje mi wode w szklance, “ciekawe czy z kranowy czy z butelki” przemyka mi przez mysl, sama sobie odpowiadam “jak masz malarie to ani ameba ani zapalenie dziasla nie zrobia ci wielkiej roznicy”. Wypijam!

Pojawiaja sie policjanci, cos mowia, ale nie slysze. Slysze tylko swoj wewnetrzny glow “Malaria…I po co mi to bylo, szkoda bylo ci wydac 500zl na tabletki, no to masz”

Dochodze do siebie. Panowie mundurowi pytaja czy chce jechac do szpitala. Po tym co widzialam w Maure i Saharze Zachodniej, nie dzieki, nie chce do szpitala. Wezme taksi i pojade na kamping.

Policjanci zawoza mnie na kamping. Jak otumaniona, nie dziekujac im nawet, ide do swojej komnaty. Niepokoj zniknal. Czuje taka przerazliwie chlodna obojetnosc. Odretwienie. Mam pusto w glowie, nie wiem co robic.

W takim stanie zasypiam.  Nie dowierzam kiedy po obudzeniu dowiaduje sie, ze spalam ponad 24h, ze panowie policjanci przyjechali zagladnac czy wszystko dobrze, ze dozorca otworzyl im drzwi.

Ukaszenia komarow zbledly, nie swedza, czuje sie dobrze, jestem glodna jak wilk!

***

Nie musze chyba dodawac, ze malarii nie mialam.

Jednak ta historia niezle mnie przestraszyla.

Lekcja odrobiona.

Pozdrawiam Was z jednym jak dotad ukaszeniem przez nigeryjskiego komara ;)

Panu, ktory ukradl moj aparat z niemal wszystkimi zdjciami z tej podrozy chcialabym powiedziec, ze robilam zdjecia sercem i glowa. Wszystkie sa ze mna. Bezpieczne, a te ktore fizycznie mi ukradles mam nadzieje, ze ci sie przynajmniej podobaly!