Kobiety w Afganistanie

Nie bardzo lubię wypowiadać się na temat miejsca, kultury, tradycji, rzeczywistości etc. jeżeli nie byłam, nie widziałam czy nie doświadczyłam na własnej skórze.

W Afganistanie jeszcze nie byłam ale postanowiłam zabrać głos.
Do dzisiejszego tematu zainspirował mnie artykuł zamieszczony na angielskiej stronie Al Jazeera:

http://www.aljazeera.com/news/asia/2012/04/2012417142921275408.html

Artykuł mówiący o 150 uczennicach jednego z afgańskich liceów, które zatruły się wodą spożywaną w tejże szkole.
Woda została zatruta, najprawdopodobniej sprawcą był islamski konserwatysta przeciwny edukacji kobiet.
Uczennicom, prócz typowych dolegliwości żołądkowych nic się nie stało. 17 kwietnia 2012 roku!

Artykuł ten przypomniał mi o jednej z lepszej książek, które przewinęły się przez moje ręce:

Tego cytatu nie potrafię zapomnieć:

"Burka nie waży nic, ale czujesz się w niej jak za żelaznymi kratami; gdyby była z ołowiu nie przytłaczałaby bardziej.
To nie klaustrofobia, to utrata tożsamości: pod burką jesteś nikim"

Burka...czyli tradycyjne okrycie Afganek, wór, zakrywający wszystko, również oczy.

Z racji stosunkowo wielu podróży, zainteresowań, studiów czy pracy magisterskiej przeczytałam mnóstwo opracowań
na temat kobiet w krajach muzułmańskich.
Część z nich była wnikliwymi badaniami przeprowadzanymi przez międzynarodowe organizacje, część książkami pisanymi "na zapotrzebowanie" (głównie po wrześniu 2001), żeby wpisać się w gorący temat.
Natomiast książka Any Tortajada to samo życie. Autorka zainteresowana dolą kobiet w Afganistanie przyjeżdża do tego kraju, przywdziewa burkę, żyje z Afgańską rodziną, odwiedza obozy uchodźców zarówno w Afganistanie jak i Pakistanie.
I pisze.

Pisze co widzi i co czuje.

Pięknym językiem opisuje piekło Afganek pozbawionych jakichkolwiek praw, życie w strachu i poniżeniu,
gdzie za odsłonięcie twarzy kobiety są kamienowane, gdzie głośna rozmowa nie mówiąc już o śmiechu jest zakazana. Opisywany czas to czas rządów Talibów, którzy zabronili kobietom edukacji, tym kobietom, które wcześniej zdobyły wykształcenie zakazano wykonywania zawodu. Zabroniono im wszystkiego...w pamięci został mi fragment o wielkiej bezsilności, np. kobiety nie mogły korzystać z usług lekarza - mężczyzny (nawet jeśli mąż/ojciec/brat) towarzyszyłby badaniu, równocześnie zabroniono kobietom pracować, więc nie było kobiet-lekarzy. Tym samym chore kobiety skazywane były na cierpienie, śmierć bez fachowej pomocy. Brzmi gorzej niż średniowiecze, a to przecież lata 1996-2001...

Mimo ogromnego zniewolenia, kontroli z każdej strony, groźbie śmierci Afganki walczyły o swoją godność i wolność. Organizowały tajne lekcje, biblioteki, uczyły się jedna od drugiej, udzielały sobie wzajemnie wszelakiej pomocy.
Założyły Rewolucyjne Stowarzyszenie Kobiet Afganistanu (RAWA), walczące z narzuconą przez Talibów dyskryminacją kobiet.

Jeżeli ciekawi Was jak wyglądało prawdziwe życie zarówno kobiet jak i mężczyzn w Afganistanie za czasów panowania Talibów - koniecznie sięgnijcie po tę pozycję.

Od kiedy Talibowie utracili władzę, kobiety odzyskały część swoich praw, w tym prawo do edukacji, jednak jak widać, mimo upływu kolejnej dekady, część Afgańczyków jest dalej przeciwna..

Sytuacja kobiet w krajach muzułmańskich...temat rzeka, co kraj to sytuacja inaczej się przedstawia.

Powiecie, że w Polsce, USA czy Francji też jest dyskryminacja. Jest, zgadzam się, bo niby dlaczego np. księgowa z takim samym wykształceniem i doświadczeniem jak księgowy zarabia znacznie mniej?
Natomiast wymyślanie tematów na siłę i np. nawoływanie jednej "Pani z polityki": "Dajcie kobietom prawo do zmarszczek" w porównaniu do sytuacji milionów kobiet w ogromnej ilości miejsc na świecie, wydaje się co najwyżej śmieszne...

Co Wy na ten temat myślicie?

Czy wolno, czy mamy prawo, wkraczać w takie kraje jak np. Afganistan i zmieniać ich kulturę i tradycję? 

Czy mamy tylko czekać i się przyglądać?
My czyli kto?

Dla mnie prawdziwą wolnością jest prawo wyboru...i prawa do wolnego wybory życzę wszystkim kobietom na świecie.

A.