Noc sentymentów

Dzień dobry bardzo!

Opowiem Wam dzisiaj pewną historię.
7 lat temu po raz pierwszy z plecakiem i głową pełną marzeń ruszyłam w nieznane. Za cel obrałam Maroko, Saharę Zachodnią i Mauretanię.

O samej podróży przydało by się kilka słów kiedyś napisać, tymczasem dzisiaj....

autor: Rafal Mamok albo ja - nie wiem, ale predzej Mamok ;)

Sahara Zachodnia, moja afrykańska tułaczka powoli dobiega końca. Wsiadam do autobusu, który zawiezć ma mnie do Maroka, do Agadiru.
Autobus jak na warunki tutejsze - pierwsza klasa. Smierdzi tylko trochę, fotele rozwalają się tylko trochę, skrzynia biegów rzęźi tylko trochę a wycieraczki działają automatycznie.

Cieszy mnie to ogromnie bo podróż trwa kilkanaście godzin. Moją radość potęguje fakt, że mało jest ludzi, będzie cicho, spokojnie i podróż minie szybko i przyjemnie.

Nie czuję się najlepiej, z Mauretanią i Saharą Zachodnią żegnam się prawdopodobnie na zawsze. Moje „nie czuję się najlepiej’ wynika też z wczorajszej kolacji przygotowanej przez Maura, zarządcy kempingu, na którym nocowałam. Grillowane mięso, które przygotował było pyszne, jednak jego brudne, osmalone paluchy już mniej. I tak z lekko niestabilnym żoładkiem i bardzo niestabilnymi emocjami ruszam w drogę powrotną.

Wsiada trzech młodych lokalnych chłopakow. Siadają tuż za mną i gorzej niż baby zaczynają trajkotać. Mój żoładek i dusza woła „nieeeeeeeeeeeeeeeeeeeee, dlaczegoooooooo„. Mniej wiecej po godzinie jazdy, dwóch z nich wysiada. Autobus zapełnia się nowymi pasażerami. W pewnym momencie tenże chłopak, który usiadł tuż za mną, podchodzi, pokazuje swój bilet z numerem i siada obok mnie. 

W tym momencie nie jestem najszczęśliwszą osobą na świecie. Po kolejnej godzinie jazdy zatrzymujemy sie na posiłek (mniej więcej co 2 godziny mamy taką przerwę). Chłopak zaprasza mnie żeby coś przekąsić. Wymiguję sie bo a) nie mam ochoty z nim nigdzie wychodzić b)mój żołądek jest ciągle w stanie niestabilności. Chłopak wychodzi sam. Po kilkunastu minutach wraca z kubkiem dziwnie wyglądającej substancji. Podaje i mówi, że to na żołądek. Oooo tak! Ja już tam znam ich sztuczki, pewnie mi wsypał coś do kubka, uśpi mnie potem okradnie, zgwałci, zamorduje. 

Próbuję się wymigać, że mi już przecież lepiej, że nie potrzebuję. On nalega. Ja odmawiam. On nalega dalej. Ja się poddaję i wypijam dziwaczny,  obrzydliwy napój żegnając się w myślach z tym światem. Ah, zapomniałam wspomieć, iż mój współtowarzysz podróży z języka angielskiego znał zaledwie kilka słów - tak samo prezentowała się moja znajomość arabskiego, a o francuskim wspominać nie będę. 

Jedziemy dalej, po kolejnej godzinie dalej żyję, nawet spać mi się nie chce, a co najciekawsze zauważam, że i mój żołądek się uspokoił!

Nawiązuje się rozmowa. Do dzisiaj nie wiem jak (patrz wyżej na znajomość języków) ale przegadaliśmy całą podróż, która trwała 23 godziny!! Smiechu mieliśmy po uszy, kiedy N. próbował znaleźć angielskie słowo. O czym można rozmawiać przez 20 h? A no o rodzinie, o studiach, o kraju, o kupnie mieszkania, o korupcji, o marzeniach, o matematyce. Można ? No jak widać można ;)

Dotelepaliśmy sił w końcu do Agadiru. Pożegnaliśmy wymieniając się telefonami. Każdy poszedł w swoją stronę. Postanowiłam zrobić sobie 2 dni przerwy w Agadirze, po Mauretanii, 18h podróży do Sahary Zachodniej a potem 20h podróży do Maroka, potrzebowałam solidnej dawki morza, słońca snu i spokoju. Zostawiłam plecak na kempingu i pomaszerowałam na plażę. Wracam, a tam przed drzwiami stoi N.!

Te 2 dni spędzone w Agadirze to studnia wspomnień, śmiechu, pomarańczy, włóczenia się po tym dziwnym mieście...
Nadszedł czas wyjazdu.

Zapewne historia jakich wiele i mimo, iż nie lubię używać wielkich słów ale moja intuicja podpowiadała mi, że ta nasza przedziwna przyjaźń nie skończy się wraz z wyjazdem. Od czasu do czasu kontaktowaliśmy się przez internet. Minęło prawie 7 lat. Przedwczoraj N. napisał „Jestem w Dubaju, kiedy kawa„ Ucieszyłam się jak dzieciak ale pojawiła się też jakaś niepewność, przecież jesteśmy już innymi ludźmi, nie widzieliśmy się 7 lat, teraz spotykamy się w innym świecie. Znacie to uczucie, kiedy spotykacie się z przyjacielem/przyjaciółką po jakimś dłuższym czasie i zapada taka krępująca cisza...mimo tylu wydarzeń nie wiadomo co powiedzieć, czym się podzielic. Szłam na to spotkanie z mieszanymi uczuciami. Po kilku sekundach od przywitania moje obwawy wyparowały! Było jak te 7 lat temu z tą różnicą, że N. już pięknie mówi po angielsku :) Noc okazala sie za krotka na przegadanie tych 7 lat i naszych wspomnien!

Dla mnie to jest właśnie piękno i sedno podróży. W życiu przez głowę by mi nie przeszło, że po 7 latach spotkam kogoś, kogo przypadkowo poznałam tysiące kilometrów stąd!

Na koniec muszę się Wam pochwalić osiągnięciami N. bo być może już za niedługo, korzystając z kart płatniczych, kart metra itp będziecie korzystać z pomysłow N :) Wziął udział w międzynarodowym konkursie nowatorskich rozwiazań, mimo iż nie zajął pierwszego miejsca, to jego pomysł spodobał się inwestorom z Dubaju, którzy wdrożą jego projekt w życie!

Pozdrawiam Was serdecznie życząc wielu pięknych podróży i przyjaźni!
Aneta